zondag 4 november 2018

Minder..

Nee, dit gaat niet over consuminderen..

Ik schreef dus in mijn vorige blog  dat ik de volgende keer vast een vrolijkere blog zou schrijven.
Helaas lukt me dat nog niet.

Na het overlijden van mama op 13 maart kregen we 2 dagen later te horen dat mijn vader nog maar een paar weken te leven had. En dat terwijl we nog in de rouw om mama zaten. Twee weken later zaten we in het ziekenhuis en bleken opeens alle bloedwaarden weer normaal te zijn en die weken..tja, dat gold niet meer.. Goh, wat een rollercoaster zeiden we tegen elkaar (ik ging ieder ziekenhuis bezoek mee)

We sukkelden met z'n allen wat door. Proberend een nieuw ritme te vinden in ons leven. Zowel pa als ik met mijn gezin. Dat lukte best aardig! Oudste slaagde voor de HAVO en schreef zich in om in Nijmegen Engels te gaan studeren en werd aangenomen. De andere kindjes weer met vlag en wimpel over. Even een periode van relatieve rust.
We werden zelfs een beetje moedig en boekten een vakantie naar Zuid-Limburg. Onder aanmoediging van papa die vond dat we ècht moesten gaan. Zo gezegd, zo betaald..

Een week (of zoiets) voordat we zouden gaan, ging ik nog even met pa naar het ziekenhuis voor de reguliere controle..Dus.. Je voelt hem misschien al aankomen? De waardes waren zo slecht dat de prognose nog maximaal 3 weken was. Tja, dan ga je dus niet op vakantie. Hoop gedoe maar gelukkig konden we nog cancellen en hebben van de verzekering het geld terug gekregen. Anderhalve week later zitten we bij een vervangende arts aangezien de eigen arts op vakantie was.
"Het valt wel mee," zegt hij. "Ik wil u een voorstel doen." Zes weken zonder medicatie tegen de kanker en dan met een nieuw medicijn beginnen. Het oude werkte in ieder geval niet meer. En aangezien mijn vader een vechter is, greep hij deze kans aan. Na een 'bumpy ride' de eerste weken met veel misselijkheid en pijn kroop hij er langzaam weer een beetje bovenop. Wat een heerlijke zomervakantie. Hij is meerdere keren hier geweest, wij hebben daar gegeten en buiten gezeten. Van elkaar genoten, mag ik wel zeggen. Wel fragiel, maar hij was er nog! En hij kocht een vleugel: een jongensdroom werd werkelijkheid! Een hele onderneming, maar boy-oh-boy.. wat klinkt 'ie mooi!!!

De periode om weer naar het ziekenhuis te gaan brak weer aan. De bloedwaardes waren niet denderend maar de oncoloog durfde het aan om toch met het nieuwe medicijn te beginnen. Weer volgde een lastige periode van pijn en misselijkheid. Maar ook hier leek het even beter te gaan. Alleen de moeheid sloeg genadeloos toe. Hij kon niets meer. Sliep steeds meer. Liet mij alleen de boodschappen doen terwijl we dit al tijden samen deden. Kwam het huis niet meer uit. Ja, nog één keer om iets in de tuin te doen waar hij viel en op de SEH belandde. Dat liep allemaal met een sisser af gelukkig.

Toen kwam het gesprek van 18 oktober. "Ik kan niets meer voor u doen, ik moet u terug verwijzen naar de huisarts." En daar zit je dan met je goeie gedrag. Ergens wisten we het al wel, voelden het wel aankomen. Lopen ging ook al niet meer lekker. Dag Radboud. Dag wekelijkse ritjes samen..

Inmiddels ligt hij in een bed in de woonkamer, kan nauwelijks op zijn benen staan, eet niet meer, drinkt nog wel.. Vraagt zich af of hij echt niet meer beter kan worden. Maar dat kan niet. De lever houdt er mee op, de nieren werken ook niet meer naar behoren. Kortom het is een zooitje. We wachten en wachten en wachten. En we genieten van elkaars gezelschap.
Ik ben er iedere dag. Vaak meerdere keren. Zorg dat alles op rolletjes verloopt. Thuiszorg komt meerdere keren per dag en ondanks de enorme tijdsdruk die er op hun werk ligt, nemen ze de tijd. Voor papa en ook voor mij. We voelen ons allebei gezegend met zoveel lieve mensen om ons heen.

En zo wordt alles hier steeds iets minder. Behalve de tranen.

Tot de volgende keer... wanneer dat dan ook moge zijn!

Marleen

dinsdag 12 juni 2018

Het afgelopen jaar..

Hallo lieve lezers,

Het is inmiddels meer dan een jaar geleden dat ik iets gepost heb. Ik had de tijd niet, maar vooral: ik had geen zin. Het is een erg bewogen jaar geweest en terugkijkend weet ik nog steeds niet wat ik er allemaal van moet maken.

Afgelopen zomer zijn we onverwachts een weekje er tussenuit geweest. Even met ons gezin naar de Ardennen.We hadden een huisje vlakbij Dinant.

 (Dinant)

We hebben er grotten bezocht:

Maar ook heerlijk bij een knapperend haardvuurtje in het snoezige huisje gezeten:




(maurenne)

 Zelfs Molly vond het er heerlijk!
 


 Helaas kreeg ik al snel slecht nieuws. Een van mijn beste vrienden en maatje van de Nederlandse Obesitas Kliniek was ongeneeslijk ziek en is niet lang daarna overleden. Boem. We lagen vaak 's avonds in bed nog te appen over schema's, hoeveelheden, medicijnen, onderzoeken etc. Alles om elkaar scherp te houden. Hij is er niet meer, het scherp houden ook niet. 

Daarna vierden we Halloween op verzoek van de kinderen. Tja, en dan kan ik me wel uitleven. *grijns*


 Of er volgend jaar meer kinderen van school mogen komen eten, was de vraag van mijn kroost... Tuurlijk, u vraagt wij draaien!

Er werd veel gewandeld,


 ruzie gemaakt, kusjes gegeven, gelachen, gehuild, ingepakt en uitgepakt (Sinterklaas bijv) en toen...
sloeg het noodlot weer een keer toe. Ik had buikpijn. Beetje boel. Maar ik ben eigenwijs en dacht: dat gaat wel over. Dit was op een maandagavond. Donderdagavond lag ik op de operatietafel (dit is de korte versie van het eigenwijze verhaal) en bleek ik een geknapte blindedarm te hebben. Waar de normale weldenkende mens er drie dagen over doet om het ziekenhuis weer te verlaten, heeft deze troel er vijf dagen in gelegen en toen mocht ik naar huis met nog meer antibiotica want ik was uiteraard nog niet helemaal genezen.. Intocht van Sinterklaas gemist (vier ik altijd met de kindjes) maar ach, Kerst stond al weer voor de deur. Gelukkig. Toch?


Even met z'n allen na school de stad in om bij de kringloop wat kerstspullen te kopen. Terwijl wij gezellig met z'n allen in de auto zaten, vloog deze spontaan in brand. Kan je zeggen dat dat best eng was ;)  Maar goed, iedereen ongedeerd en brand was snel geblust door manlief. Tja.. maar dan heb je wel een auto nodig. En dat moet een auto zijn met genoeg zitplaatsen voor ons iets grotere gezinnetje..En daar heb je ook een budget voor nodig. En dat hadden we nu net niet voor een grote auto. Gelukkig kregen we van de verzekering een zeer redelijk bedrag terug en de rest (het grootste deel!) hebben mijn ouders ons geschonken. Wat waren we ze ontstellend dankbaar!

  

 Helaas hield het nog even niet op..

 Misschien dat sommigen van jullie dit soort bordjes herkennen. Het hing (hangt) in het ziekenhuis. Deze keer was ik er niet voor mezelf maar voor mijn mama. De 7e heeft ze 's avonds een dubbele hersenbloeding gehad. Ze kon niet meer praten, niet meer slikken, links verlamd. Ze zou nooit meer naar huis kunnen. Ze lag. Ze sliep. Af en toe schreef ze met haar vinger iets in mijn handpalm. Dat oudste het bijvoorbeeld goed moest doen op school (zat vlak voor zijn examens, morgen krijgt hij de uitslag). Maar ook dat ze niet meer verder wilde leven. Ze had pijn. Ze was ziek. Ze was op. Op 13 maart is mijn lieve moeder in de armen van papa en mij ingeslapen.. mama is niet meer.

Veel liefs,
Marleen 

(en volgende keer een vrolijkere blog, maar hopelijk snap je waarom ik even afwezig ben geweest!)






























maandag 24 april 2017

Lange foto blog! ( je bent gewaarschuwd!)

Ik waarschuw je vast: dit zijn veel foto's! Gewoon even een klein inkijkje in ons leven. 


Naast ons huis stond een heg van goed 2 meter breed. Hij was echt niet mooi meer, veel dood hout en het nam een enorme hap uit onze tuin. Na heel veel wikken en wegen...en nog meer wikken en wegen hadden we eindelijk de knoop doorgehakt: heg eruit, schutting erin. Oehh, wat deed dat zeer. Weg nestjes voor de merels, schuilplaatsen voor de egels en alle insecten en andere creepy-crawlers. Maar ja, we konden de ruimte toch echt wel goed gebruiken. De heren van het hoveniersbedrijf De Groene Vingers gingen voortvarend van start en twee dagen later was het af!
  
 


 Nu moet er nog gras in, maar dat zal nog even moeten wachten tot we wat beter weer hebben. We gaan graszoden leggen en dan kan je het beste een grondtemperatuur van rond de 10 à 12 graden hebben. 


Dus haalden we maar wat fleurigheid naar binnen: 



 Lachten we ons rot om de gekke houdingen van ons pup die inmiddels niet meer zo pup is met 6 maanden:
 

En ook lastige kindjes kunnen goed in een bench, hahaha!
 


 Aangezien ik veel was (gemiddeld 2 à 3 wassen per dag en de was van de basisschool komt daar 1x per week nog bij) gebruik ik veel wasmiddel. Het loont dan echt om zelf je wasmiddel te maken. Heerlijk klusje voor 's avonds of even tussen de bedrijven door:

 


 Vierden we de 6e verjaardag van jongste en daar hoorden natuurlijk de nodige traktaties bij:




Genoten we van de natuur. Ik dacht in eerste instantie (ik had mijn lenzen niet in... oké! lol) dat ik een bij moest redden.. Maar bij nader inzien bleek dat ze zichzelf heel goed in stand konden houden *grijns*  



Doorkijkje in het park waar we wonen:
 


Bloemen rond het huis:








Was het schitterend weer en werd er heerlijk met blote pootjes in het water gespeeld: 




 Werd er geknutseld:
 

 
 Stond er een (school)museumbezoekje gepland en ik moest natuurlijk op de foto met Ome Koos die aan het begin van het Kröller-Müller museum staat (oftewel Meneer Jacques van Oswald Wenckebach): 



 Werd er gecomputerd en voor andere schermpjes gezeten:



 En dronk ik vaak een heerlijk kopje koffie: (en heb je nog wat van dit servies staan, Cloverleaf Cornishware, dan hoor ik het hééééél graag als je er van af wil!!) 



Marleen

zondag 5 maart 2017

Goedkeuring van een Moslim

Papa en ik lopen rustig het winkelcentrum in. We gaan boodschappen doen. Dat doen we al tijden samen. Gezellig, saampjes, kletsend. Hij heeft zijn hand op mijn schouder. 

In tegenovergestelde richting komt een oudere man aan. Hij bekijkt ons goedkeurend. Knikt tevreden.
"Is goed, respect voor ouderen!" zegt hij in gebrekkig Nederlands tegen mij.

Ik glimlach en bedank hem. 

"Is heel belangrijk om respect voor je ouders te hebben," gaat hij door. 

"Klopt," zeg ik. "En dat is ook niet zo moeilijk want ik heb een hele lieve vader," voeg ik er aan toe.

Mijn welgemeende grapje ontgaat hem. Hij stapt voor ons de roltrap op. Eenmaal boven draait hij zich weer om naar ons.

"Weet u, ik ben Moslim. In onze cultuur is respect voor ouderen heel belangrijk," spreekt hij ernstig.

"In onze cultuur ook," zeg ik vriendelijk. 

Hij knikt en vervolgt zijn weg. 

Wij vervolgen onze weg. 

 Marleen

woensdag 15 februari 2017

Valentijn

Wij doen niet aan Valentijn. Of beter gezegd: manlief doet niet aan Valentijn, heeft daar een heel sterke mening over en dus doen we er niets aan. Ik vind het wel jammer, vind het wel gezellig, maar ik respecteer zijn punt. 

Wat was ik blij verrast toen jongste uit school kwam en dit hart onder mijn neus hield. Ik was op slag blij en verliefd!





Ik smolt helemaal! 
"Heb je dat voor mij gemaakt?" vroeg ik bijna emotioneel.
Jongste rolt met zijn ogen en zegt resoluut:
"Neeehhheeeee, mam! Dat is voor papa, het is Vaderstijndag, weet je wel?! Jij krijgt met je verjaardag cadeautjes!"

Dus. 

Marleen


maandag 6 februari 2017

Voorraadkast

Ik ben altijd aan het vechten met mijn voorraadkast. Hij is groot, diep en hoog en er kan dus veel in. Maar handig indelen is lastig. Dat betekent dat ik iedere maand de kast opnieuw in- en uitpak. 
Dat heb ik vanochtend ook maar weer eens gedaan (vergeten foto's te maken, jammer!) en toen rees bij mij de vraag:

Welke 5 dingen wil jij per sé in je voorraadkast hebben?

Voor mij is dat:

1) bloem
2) macaroni
3) rijst
4) thee
5) koffie

Een lijst die uiteraard verre van compleet is, maar het is een begin, toch?

Wat is jullie gouden tip voor een georganiseerde voorraadkast?

 

Veel liefs,
Marleen

maandag 30 januari 2017

Gezinsuitbreiding

Lang geleden dat ik iets van me heb laten horen. Ik popel iedere keer om wat te schrijven, maar het komt er niet van. Vaak heb ik helemaal geen tijd om even rustig te gaan zitten en zodra ik dat wel heb, heb ik geen zin. Herkenbaar? 

Maar ja, ik ben inmiddels iets meer aan huis gebonden. Dat heeft alles te maken met de gezinsuitbreiding. Poeh, moet er wel weer even aan wennen. Is al weer even geleden dat er zo'n hummeltje rond hupte. Ben weer helemaal verliefd! 

Mag ik jullie voorstellen aan ons nieuw meisje: Molly! Een eigenwijze, heel slimme Border Collie.
 




Ze komt van een boerderij en was nog niet eerder binnen in huis geweest, had nog niet aan een riem gelopen, was nog niet zindelijk en was totaal niet gesocialiseerd. Inmiddels doet ze 80% van haar behoeftes buiten, loopt ze prima aan de lijn, is ze erg leergierig en  zorgt ze er vooral voor dat we allemaal veel meer buiten zijn. Ons knuffelkontje! 
(Enne, als ik niet oplet kan ze ook best het een en ander slopen dus kan maar zo zijn dat ik voorlopig weer even offline ben.. dan weet je wat er aan de hand is, hahaha!)

Marleen

Minder..

Nee, dit gaat niet over consuminderen.. Ik schreef dus in mijn vorige blog  dat ik de volgende keer vast een vrolijkere blog zou schrijven...