vrijdag 27 september 2019

Aarghhhh .. Herinneringen worden blootgelegd...

Afgelopen week zei een lieve vriendin na het zien van een aantal verbouw-foto's: herinneringen worden blootgelegd. En zo is het.. 



De eerste twee foto's zijn van januari 2019. De grote boom op de eerste foto werd toen geveld. Wat een licht kwam daardoor in huis!







Hier wordt de fundering gelegd voor de uitbouw van de keuken. Dit was groen: struiken, gras.. alles wat uit de hand gelopen, maar wel groen!



Een bovenaanzicht van de 'binnenkant' van het huis terwijl ze al bezig zijn met de bouw. De ramen waar je tegenaan kijkt zijn van de gang waar de slaapkamers aan grenzen. Links wordt onze slaapkamer en badkamer gerealiseerd.
De hele binnenkant om de patio heen is van glas (ik hoef me dus niet te vervelen ;) )
 



In de verte zie je de schoorsteen. Daar vandaan werd de bovenstaande foto gemaakt. Hieronder de foto waar onze slaapkamer komt. Het duurt nog wel even voordat het zover is!

 (slaapkamer vanaf de straat gezien)


 (slaapkamer vanaf de patio gezien)


En dan de keuken *huil* Oh jongens.. het moet echt eerst erger worden voordat het mooi wordt. Maar tja, het doet ook wel weer een beetje zeer. Wat een kaalslag. Nog even volhouden!

Herinneringen worden blootgelegd.



Marleen

woensdag 4 september 2019

Wat te zeggen...

Er valt zoveel te vertellen dat ik echt niet meer weet waar ik moet beginnen. Het is een allergaartje van emoties en verhalen/gebeurtenissen op het moment. Eerst maar klein stukje over de vakantie dan..

We kwamen aan in Cornwall (Groot-Britannië) en ze waren zo blij ons weer te zien dat ze meteen vuurwerk afstaken!

 
(ok, het was de afsluiting van de plaatselijke feestweek, sssst!! Laat me nog even in de waan!)



Alles stond er weer prachtig in bloei





We hebben er natuurlijk meteen een ijsje gegeten!







Een van de mooiste wandeltochten gemaakt op Bodmin Moor:









Het mooiste stadje van Cornwall bezocht (ik was er pas twee keer eerder geweest!) en ook het Tate Modern 'gedaan' . St. Ives dus! We moesten helaas opschieten want de parkeermeter liep af en even terug naar de auto lopen en de meter bijvullen was er hier niet bij..Wat een afstand en wat een klim! De auto stond helemaal boven op de berg (zie tweede foto). En ja de zeehond op de derde foto zwom daar gewoon lekker rustig rond. Zo vertederend.






Zaten we in een heerlijk huis! Met geweldig uitzicht . En waar je kan sleeën in de zomer , in ieder geval volgens jongste! Hahaha!




 Het was een heerlijke vakantie. Twee weken samen, geen wifi, veel lol, ontstellend veel gedaan en gezien. Geen narigheden, alleen maar lief en leuk. Memorabel! De foto's doen er geen recht aan, een volgende keer wat meer!


Marleen
  

dinsdag 3 september 2019

Mind your head!

Terwijl ik dit bericht typ, vallen mijn ogen al weer bijna dicht.
Vanochtend om 05:10 sloeg de hond aan. Geen idee waarom. Nog steeds niet; ik haal de spanning even voor je weg voordat je denkt 'er komt een spannend verhaal' , haha! 
Maar ja, ik was wakker en ik bleef wakker. Om zes uur had ik het gezien en ben maar opgestaan. Had voor de verandering nog wel wat langer kunnen blijven liggen aangezien er twee pas om 09:00 de deur uit hoefden (ergo niet iedereen hoeft tegelijkertijd te douchen!)

Toch blijf ik dat fijn vinden om zo vroeg op te staan. Zo had ik gisteren voor acht uur al twee wassen gedraaid, 5 broodtrommels gevuld, bedden opgemaakt etc. Vanochtend gelukkig even geen wasmachine aan. Snel gedweild, opgeruimd, hond uitgelaten.. Nou ja, dat soort klusjes!

Inmiddels heb ik mijn fijne broodbakmachine maar weer eens tevoorschijn getoverd en ben ik een heerlijk witbrood aan het bakken! 
Even pas op de plaats nu met een kop koffie!





Morgen beginnen ze officieel met de aan- en verbouw van ons nieuwe (mijn ouderlijk) huis. Eindelijk! Dubbele gevoelens hoor. Ik mis pap en mam enorm en het huis in zo'n ravage te betreden, doet me nog iedere keer zeer. Maar ik voel ook dat het goed is:

De roos die ik ooit aan hun gegeven heb en die vernield was tijdens tuinwerkzaamheden stond opeens weer in bloei. 

Boven het huis cirkelen regelmatig twee buizerds. "En?" hoor ik je denken.  Ik zal het je verklappen.
Op een zonnige middag in oktober vorig jaar zat ik met pap op een bankje in de tuin. We hadden te horen gekregen dat ze niets meer konden doen voor hem. Hij had zich er bij neergelegd en wist dat hij dood zou gaan. Ik vroeg hem: stel dat er meer is tussen hemel en aarde geef je me dan een teken? Hoe kan ik je dan herkennen?
Mijn vader, die absoluut niet in God of afterlife geloofde begon te lachen. "Begin jij nu ook al? Je lijkt je moeder wel!" (en ja, dat zag ik als een compliment!). Daarna was hij een tijd stil. Plotseling zei hij: "als er iets is dan kom ik terug als buizerd!"
Een aantal weken na zijn dood liep ik met tranen over mijn wangen door het park achter ons huis (en ook waar hun huis aan grenst) met de hond. Ik was boos. Boos dat mijn ouders allebei weg waren, dat er zoveel op me af kwam, dat het zo slecht is geregeld hier met nalatenschappen etc door de overheid. Nou ja, boos en verdrietig dus. En wat zie ik: een buizerd. Je ziet ze hier bijna nooit. Wel toerenvalkjes, maar buizerds niet zo vaak. Ik glimlach. Grappig, toevallig, dat ik die nu net zie. Een teken? Ik snuif nog maar eens, lach en loop door. Maar de buizerd..die vliegt met me mee. Huh? Ik sla een andere weg in en ja hoor aan het einde van de weg zit ie weer! 
Sindsdien heb ik vaker van dit soort momenten meegemaakt. Iedere keer als ik een moeilijke beslissing moet nemen over het huis cirkelen er twee buizerds rond. 
En weet je? Het is vast heel goed te verklaren. Maar ik geef er geen zier om.. Dit zijn voor mij tekens dat het goed is. En zo is het!

En nu.. Nu moet ik toch echt aan het werk...

Ik heb er in ieder geval genoeg schoonmaakmiddelen voor.. Maar daarover een andere keer! 


Marleen

Heel verhaal en nog meer foto's!

  Ik heb nog eens wat blogjes terug gelezen. Wat een gedoe allemaal. Geen wonder dat ik nog steeds zo moe ben!  Inmiddels is de...