Marleen's Wereld

Papa en ik lopen rustig het winkelcentrum in. We gaan boodschappen doen. Dat doen we al tijden samen. Gezellig, saampjes, kletsend. Hij heeft zijn hand op mijn schouder.  In tegenovergestelde richting komt een oudere man aan. Hij bekijkt ons goedkeurend. Knikt tevreden. "Is goed, respect voor ouderen!" zegt hij in gebrekkig Nederlands tegen mij. Ik glimlach en bedank hem.  "Is heel belangrijk om respect voor je ouders te hebben," gaat hij door.  "Klopt," zeg ik. "En dat is ook niet zo moeilijk want ik heb een hele lieve vader," voeg ik er aan toe. Mijn welgemeende grapje ontgaat hem. Hij stapt voor ons de roltrap op. Eenmaal boven draait hij zich weer om naar ons. "Weet u, ik ben Moslim. In onze cultuur is respect voor ouderen heel belangrijk," spreekt hij ernstig. "In onze cultuur ook," zeg ik vriendelijk.  Hij knikt en vervolgt zijn weg.  Wij vervolgen onze weg.   Marleen

Wij doen niet aan Valentijn. Of beter gezegd: manlief doet niet aan Valentijn, heeft daar een heel sterke mening over en dus doen we er niets aan. Ik vind het wel jammer, vind het wel gezellig, maar ik respecteer zijn punt.  Wat was ik blij verrast toen jongste uit school kwam en dit hart onder mijn neus hield. Ik was op slag blij en verliefd! Ik smolt helemaal!  "Heb je dat voor mij gemaakt?" vroeg ik bijna emotioneel. Jongste rolt met zijn ogen en zegt resoluut: "Neeehhheeeee, mam! Dat is voor papa, het is Vaderstijndag, weet je wel?! Jij krijgt met je verjaardag cadeautjes!" Dus.  Marleen

Ik ben altijd aan het vechten met mijn voorraadkast. Hij is groot, diep en hoog en er kan dus veel in. Maar handig indelen is lastig. Dat betekent dat ik iedere maand de kast opnieuw in- en uitpak.  Dat heb ik vanochtend ook maar weer eens gedaan (vergeten foto's te maken, jammer!) en toen rees bij mij de vraag: Welke 5 dingen wil jij per sé in je voorraadkast hebben? Voor mij is dat: 1) bloem 2) macaroni 3) rijst 4) thee 5) koffie Een lijst die uiteraard verre van compleet is, maar het is een begin, toch? Wat is jullie gouden tip voor een georganiseerde voorraadkast?   Veel liefs, Marleen

Lang geleden dat ik iets van me heb laten horen. Ik popel iedere keer om wat te schrijven, maar het komt er niet van. Vaak heb ik helemaal geen tijd om even rustig te gaan zitten en zodra ik dat wel heb, heb ik geen zin. Herkenbaar?  Maar ja, ik ben inmiddels iets meer aan huis gebonden. Dat heeft alles te maken met de gezinsuitbreiding. Poeh, moet er wel weer even aan wennen. Is al weer even geleden dat er zo'n hummeltje rond hupte. Ben weer helemaal verliefd!  Mag ik jullie voorstellen aan ons nieuw meisje: Molly! Een eigenwijze, heel slimme Border Collie.   Ze komt van een boerderij en was nog niet eerder binnen in huis geweest, had nog niet aan een riem gelopen, was nog niet zindelijk en was totaal niet gesocialiseerd. Inmiddels doet ze 80% van haar behoeftes buiten, loopt ze prima aan de lijn, is ze erg leergierig en  zorgt ze er vooral voor dat we allemaal veel meer buiten zijn. Ons knuffelkontje!  (Enne, als ik niet oplet kan ze ook best het een en ander ...

Ik geef het toe.. we hebben een probleem hier! Allemaal! Hij, zij, puber, bijna-puber, meisje en kleuter.  We zijn allemaal 'obsessed' met boeken. En als je een boek eenmaal gelezen hebt, mag die natuurlijk niet weg. Tenzij je er toch niets aan vond, dan weer wel.  We hebben allemaal veel boeken naast ons bed liggen. Niemand is hier ooit maar in één boek tegelijk bezig.  En dus staan hier overal stapels boeken! Oh ja, enne...dozen met boeken in de berging (wat niet zo'n goed idee bleek te zijn in verband met vocht dus nu hebben we helemaal een probleem want die boeken, lees: 6 verhuisdozen, moeten het huis in!) Oh ja, enne...dozen met boeken die zolang bij mijn schoonouders staan, lees: 10 (?) verhuisdozen met onze dierbare (kinder)boeken waar we zeker van willen zijn dat ze veilig zijn.  Goed, genoeg gekletst.. hier maar wat foto's. Oh ja, enne.. *grijns* dit is dus nog lang niet alles aangezien ik niet bij iedereen kon of mocht fotograferen ;)   Woonkamer...

Ik vergeet zo vaak foto's te maken. Dan ben ik aan het genieten van mijn gezin en dan denk ik er niet aan om het vast te leggen. Een echt fototoestel neem ik al vaak niet eens meer mee. Gelukkig heb ik wel altijd mijn telefoon mee. Deze was ik net aan het doorspitten (lees: foto's aan het verwijderen die mislukt zijn omdat mijn trouwe apparaatje toch wel heel erg langzaam werd.) en ik kwam nog wat plaatjes tegen van de afgelopen weken die ik met jullie wilde delen.  Bij deze:  Er werd Halloween gevierd. In het dorp waar de kinderen naar school gaan werd een griezeltocht gehouden. Echt geweldig goed gedaan. Daar heb ik dus zo genoten dat ik geen foto's heb gemaakt. Maar voorafgaand aan de tocht moest er natuurlijk gegeten worden. Er lag zomaar een lijk op tafel! Er werd gejuicht om de (school)kampbeker die was gewonnen!  Er werd weer op alle mogelijke plekken gelezen door iedereen. Ook door dit groep 2 kleutertje.  Volgens de juf leest hij zo goed dat hij al op groep ...

Het gordijn is een klein stukje open. De contouren van de donkere bomen steken duidelijk af tegen de zwart-blauwe lucht. Een enkel sterretje flonkert. Manlief ligt naast me te slapen. Zo rustig dat ik zelfs zijn ademhaling niet hoor. De kinderen zijn al uren in een diepe slaap verzonken en het gehoest en gepruttel is opgehouden.  Ik kan niet slapen, maar dat vind ik niet erg. Ik hou van dit soort momenten. Dan luister ik en hoor helemaal niets. Complete stilte in huis. Dat komt maar zelden voor.  Tijd om mijn gedachten op een rijtje te zetten, weg te strepen en oplossingen tot me te laten komen. Alles is weer logisch en goed.  Dan besluit ik om te gaan slapen. Ik ga heerlijk op mijn zij liggen. Schouder onder mijn kussen. Ogen gesloten.  Welterusten. Marleen