woensdag 30 oktober 2013

Ouwe Reus



Ik wilde eigenlijk een blogje schrijven over de oordelende toon die op de social media rondwaart. Het zeikspookje noem ik het maar. Doe je mee met een spelletje waarbij je, als je het antwoord fout hebt, je profielfoto voor drie dagen moet veranderen, wordt je uitgemaakt voor dom. Je bent vanaf dan een minderwaardig Faceboekie want je laat je in met flauwe zaken waar alleen de minderen in de maatschappij aan meedoen. 

Leef je niet volgens bepaalde regels of een bepaalde ideologie word je zelfs geblokt. Heel grappig. Tenminste, voor degene die daartegen kunnen. Maar er zijn ook mensen die daar onzeker van worden. Jee, ik doe dat niet dus dan ben ik een slecht persoon. Dat lijkt me toch geenszins de bedoeling van de opmerkingen maker of maakster. Of wel?

Maar goed, daar ga ik dit blog toch maar niet aan wijden. Want het is zo zonde van je tijd om deze te verspillen aan de zeikspookjes die op iedere slak zout leggen.

Waar ik het dan wel over wil hebben? Nou, over de boom naast ons huis. Een gewone Es. Echter voor mij niet zo gewoon. Ik ben namelijk een beetje verliefd op deze boom. Zodra ik aan tafel ga zitten, kijk ik uit op deze imposante reus. Met zijn grijs-groene bast is hij al jaren mijn vertrouwde staarpunt. 

Langzaam begint hij nu weer zijn blad te verliezen waardoor er weer een doorkijk ontstaat naar de verderop gelegen tuinen en het bosje. Ik verheug mij ieder jaar weer op dit moment. Net als dat ik me in de lente er weer op verheug dat de blaadjes weer aan de boom komen. Dan lijkt het net alsof ik onder takken schuil. Als een soort paraplu boven mijn hoofd  en mijn laptop. Veilig vanonder de boom peinzend over de wereldproblematiek.  

Zoals het zeikspookje.

Liefs,
Marleen

Lange foto blog! ( je bent gewaarschuwd!)

Ik waarschuw je vast: dit zijn veel foto's! Gewoon even een klein inkijkje in ons leven.  Naast ons huis stond een heg va...