zaterdag 25 mei 2013

Aandacht: Ouders Natuurlijk Beurs

Vandaag met dochterlief naar de Ouders Natuurlijk Beurs geweest. Wat een verademing was dat! Het was er druk met vaders, moeders en vooral heel veel kindjes. Kindjes die rondliepen, in draagdoeken zaten of bij moeder aan de borst hingen. De sfeer was heel gemoedelijk. Niet zoals bij andere beurzen waar meteen getrokken en geduwd wordt. Waar je blij mag zijn als je aandacht krijgt van de verkoper.

(de stand van www.samenbevallen.nl waar ik heerlijk heb gekletst met Facebookvriendinnetje Carina)


Toen ik eenmaal thuis zat, nog steeds met een big smile op mijn gezicht van de heerlijke dag, schoot het me te binnen. Aandacht. Dat is het: Aandacht!

De mensen die daar binnen waren, hadden aandacht voor hun kinderen, voor hun partners, voor hun medemens. De standhouders hadden aandacht voor hun klanten. Oprechte aandacht. Natuurlijk ook om te verkopen, maar ook oprechte aandacht ook als er niets verkocht werd.

Moeders hadden aandacht voor hun kindjes terwijl ze borstvoeding gaven. Dat is tevens het mooie van borstvoeding geven: je geeft op een andere manier aandacht dan dat je ze een fles geeft (en voordat ik allemaal shit over me heen krijg: ik heb ook flessen gegeven dus ik weet waar ik over praat ;) )

Ik heb er ook met wat wildvreemde mensen staan praten, vol aandacht. Dat voelde zo goed. Enorm leuke gesprekken gehad.

Ik hoop dat ik die aandacht vast kan houden en over kan brengen op andere mensen want dit was toch wel een te kostbare ervaring om niets mee te doen.

Liefs,
Marleen

(met dank aan Gonneke, Musetta, Ageeth, Carina, Ellen en Rachel!)

maandag 20 mei 2013

Moeder Theresa van de communicatie

Het valt mij de laatste tijd op dat veel mensen sterk hun mening moeten geven. Niets mis mee om je mening te geven. Prima zelfs. Zo kan je tot mooie discussies komen, zinvolle vergelijkingen maken, tegenstelling ontdekken en misschien zelfs van elkaar leren.

Maar een keer in de zoveel tijd komt er weer zo'n storm voorbij en dan móet die mening eruit. Deze wordt kracht bij gezet door stemverheffing, ongecontroleerde armgebaren en het liefst ook nog met stampvoeten.
Ook in de geschreven wereld wordt er regelmatig met kracht geschreven. Hoofdletters, uitroeptekens en vooral veel woorden als: moet, het is zo, onzin, belachelijk, echt waar etc.

Dat grijpt mij aan. Hiermee sluit je namelijk de deur naar een vriendelijke discussie. En kunnen wij niet juist leren van elkaars zienswijze, van elkaars ervaringen? En zeker niet minder belangrijk: wat leren wij onze kinderen hiermee? Dat schreeuwen of elkaar verbaal in een hoek duwen de norm is?

Misschien ben ik de Moeder Theresa van de communicatie (zo werd ik vanmorgen genoemd), maar ik blijf, heel naïef, geloven in eerlijke, vriendelijke en gepaste communicatie. Discussies zal ik niet uit de weg gaan. Als anderen hun mening willen opdringen dan haak ik wel af. Vooral als ze zichzelf ook nog eens heel serieus nemen. Dan praat ik liever met mijn kinderen die nog heerlijk alles van twee kanten kunnen bekijken en de humor van dingen in kunnen zien. Hoop dat ze die gaven nog heel lang mogen houden!

Liefs,
Marleen

Lange foto blog! ( je bent gewaarschuwd!)

Ik waarschuw je vast: dit zijn veel foto's! Gewoon even een klein inkijkje in ons leven.  Naast ons huis stond een heg va...